LOGINGiovanni’s POV Tumalon ako palabas ng sasakyan bago pa man ito tuluyang huminto. Ang nakita kong bukas na gate at mga basag na bintana ay parang suntok na tumama sa dibdib ko. Tumakbo ako papasok sa bahay ni Joan—magulo ang mga upuan, nakabukas ang bag ni Marielle sa sahig, at wala na silang bakas. Napaluhod ako sa lupa sa likod ng bahay nang makita ko ang mga bakas ng paa—maliit na bakas ng sapatos ni Mikayla, at ang mas malalaking yapak nina Marielle at Joan papunta sa gubat. “Bakit hindi ko agad naramdaman?” bulong ko sa sarili ko habang namumuo ang luha sa mga mata ko. “Dapat akong nandito. Dapat akong nasa tabi nila.” Lumapit si Luca. “Boss, may nahuli kaming isa. Nagtatago siya sa likod ng bakod.” Tumayo ako agad at mabilis na naglakad papunta sa lalaking nakatali sa puno. Nakita niya ang tingin ko at nanginginig na siya sa takot bago pa man ako makapagsalita. “Saan sila?” tanong ko, mababa pero nakakakilabot ang boses. “W-wala po akong masamang intensyon, Boss! Sinunod k
Marielle’s POV Narinig ko ang kaluskos sa labas ng bakod bago pa man ako makagalaw. Sumilip ako sa siwang ng kurtina at nakita ko na—tatlong lalaking nakaitim, walang maskara pero may hawak na baril, tahimik na naglalakad papalapit sa pinto. Parang biglang huminto ang pagtibok ng puso ko. “Joan!” pabulong kong sigaw sabay hila sa kanya palayo sa bintana. “Nandito na sila! Kailangan na nating umalis—ngayon na!” Namutla si Joan pero mabilis siyang kumilos. Kinuha niya agad ang kamay ni Mikayla na halos hindi na makapagsalita sa takot. “Dito—dadaan tayo sa likod, papunta sa gubat. Walang tao doon at maraming matatagong lugar.” Hindi na kami nagpabagal. Inalalayan ko nang mahigpit si Mikayla habang mabilis kaming tumatakbo patungo sa likurang pinto. Sa likuran namin, umalingawngaw ang malakas na kalabog nang sipain nila ang harapang pinto. “Mama, natatakot po ako!” humahagulgol na sabi ni Mikayla habang nakakapit nang sobrang higpit sa kamay ko. “Alam ko, baby. Huwag kang bibitaw k
Marielle's POV Nakatayo ako sa bintana ng kwarto ni Joan, nakatanaw sa madilim na kalsada sa labas. Mahigit dalawang oras na kaming narito, pero hindi pa rin humuhupa ang kaba sa dibdib ko. Akala ko kapag nakalayo kami sa bahay ni Giovanni, kahit papaano ay makakahinga na ako. Pero mali ako. Mas lalo lang akong kinakabahan. Parang may mga matang nakatingin sa amin mula sa dilim—hindi nawawala, hindi lumilihis. Mula sa sala, naririnig ko ang masayang tawa ni Mikayla habang ipinapakita niya kay Joan ang mga drawing niya. Gusto kong samahan sila, pero hindi ko magawa. Bawat kaluskos, bawat dumaraang sasakyan, nagpapatalon sa puso ko. Lumapit si Joan at iniabot sa akin ang isang baso ng mainit na tubig. "Marielle, kanina ka pa diyan. Halika muna, uminom ka. Hindi ka makakatagal kung puro kaba ang iniisip mo." Tinanggap ko ang baso, pero halos mabitiwan ko iyon dahil sa panginginig ng kamay ko. "Salamat, Joan. Pasensya na talaga kung naabala pa namin kayo." Umiling siya. "Hoy, h
Giovanni’s POVNakahawak na ako sa pinto ng sasakyan, handa nang utusan si Luca na bumiyahe papunta sa sinasabing taguan sa kabundukan.Pakiramdam ko, bawat segundo ay parang oras na unti‑unting nauubos.Sigurado akong naroon sina Miranda at Ryan. Sigurado akong doon nila itinago ang lahat ng ebidensya.Pero bago pa ako tuluyang makasakay, biglang umilaw ang cellphone ko.Isang mensahe mula sa hindi kilalang numero.“Masyado kang nagmamadali, Giovanni. Wala sa bundok ang hinahanap mo. Ang pinakamahalaga sa’yo ay nasa ibang lugar… at hinihintay na sila.”Parang biglang nanlamig ang buong katawan ko.Agad kong tinawagan ang numero, pero pagkatapos lang ng isang ring, pinatay na nila ito.Lumapit si Luca, halatang nag‑aalala. “Boss? Anong nangyari? Tuloy pa rin ba tayo?”Hindi ako agad sumagot. Paulit‑ulit kong binasa ang mensahe, pagkatapos ay tiningnan ko ang rutang dapat naming tahakin. Doon unti‑unting nagdugtong ang lahat—kung gaano kadaling lumabas ang impormasyon, kung paanong par
Giovanni’s POVTatlong araw na.Tatlong araw nang walang balita kina Marielle at Mikayla.Bawat oras na lumilipas, parang may dahan‑dahang dumudurog sa dibdib ko. Hindi ako makatulog. Halos wala rin akong maisubo. Ang paulit‑ulit lang na bumabalik sa isip ko ay ang huling tingin ni Marielle — punong‑puno ng sakit at takot — bago siya tuluyang umalis.At hanggang ngayon, hindi pa rin niya sinasagot ang mga tawag ko. Pati sa bahay nina Tita Joan, walang sumasagot.Mariin akong napakuyom ng kamao.“Saan niyo sila dinala?” sigaw ko habang nakatayo sa gitna ng opisina.Natahimik ang buong silid. Walang sinuman ang nangahas na salubungin ang tingin ko.Lumapit si Luca. Halata ang pagod sa mukha niya, at may mga pasa pa siyang hindi pa naghihilom.“Boss, napuntahan na namin lahat ng alam naming safe house, pati mga terminal at pangunahing labasan ng probinsya. Wala talaga silang bakas. Parang… bigla na lang silang naglaho.”Mabagal akong humarap sa kanya.“Hindi basta‑basta nawawala ang tao,
Marielle’s POV Ang lambing ng mga halik niya kanina… pero parang may matalim pa ring tinik na nakabaon sa dibdib ko. Gusto kong maniwala. Gusto kong ibigay ulit ang buong tiwala ko sa kanya. Pero ang dami nang nagsinungaling sa akin — sina Ryan, Roxanne… at kahit si Giovanni, may mga bagay din siyang itinago. Takot na takot na akong magkamali. At higit sa lahat, natatakot ako para kay Mikayla. Pagdating namin sa bahay, dumiretso ako sa kwarto. Tahimik akong nag-impake ng mga gamit namin ng anak ko. Bawat tiklop ko ng damit, parang isa‑isa kong nililigpit ang mga pangarap na nagsimula pa lang naming buuin. Narinig ko ang mga yabag ni Giovanni sa likuran ko. “Marielle… anong ginagawa mo?” paos niyang tanong. Hindi ako lumingon habang isinasara ang bag. “Aalis muna kami ni Mikayla.” Mabilis siyang lumapit at hinawakan ang braso ko, pero marahan akong umiwas. “Bakit? Akala ko ba nagkaayos na tayo? Sabi mo, haharapin natin sina Roxanne nang magkasama.” Doon lang ako tumingin sa ka
Marielle's POVKinabukasan.Hindi pa rin mawala sa sistema ko ang imahe ng litratong nakita namin. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga numerong nakasulat sa ibaba nito: Room 1708. Parang paulit-ulit na nagre-replay sa utak ko ang eksenang iyon habang nakaupo ako sa veranda ng safehouse.S
Marielle’s POVHindi pa rin humuhupa ang kaba sa dibdib ko. Mula noong mangyari ang pag-atake sa mansion kagabi, pakiramdam ko ay may mga matang nakabantay sa bawat galaw namin ni Mikayla. Kahit nasa safehouse na kami ni Giovanni—liblib, tahimik, at malayo sa ingay ng siyudad—hindi pa rin tuluyang
Giovanni POV Hindi ako mapakali. Ilang oras na ang lumipas mula noong makita namin ni Marielle ang lumang litrato sa silid-aklatan, ngunit hanggang ngayon ay hindi pa rin maalis sa isip ko ang bawat detalye nito. Nasa loob ako ng aking opisina, nakatayo sa harap ng mesa at nakatitig nang matagal
Marielle's POV Tahimik ang buong mansion. Mula sa malawak na bintana ng kwartong tinutuluyan niya, tanaw ni Marielle ang matatayog na puno at ang pribadong hardin sa labas. Napakalayo nito sa magulong buhay na iniwan niya sa siyudad. Ngunit kahit gaano kaganda at kapayapa ang paligid, hindi pa r







